‘Het is echt een verrijking voor iedereen!’

‘Het is echt een verrijking voor iedereen!’


Alweer bijna een half jaar zorgt Roos wekelijks voor Daniel, het driejarige zoontje van Anne. Meestal doordeweeks, maar soms ook in het weekend. Dat doet ze niet zomaar. Anne heeft ‘macula degeneratie’, een oogziekte waarbij het netvlies wordt aangetast en het gezichtsvermogen steeds verder achteruitgaat. Omdat Anne een alleenstaande moeder is, kan de zorg voor Daniel soms zwaar en vermoeiend zijn. De dagen dat haar zoontje bij Roos is, kan Anne dan ook goed gebruiken om even op adem te komen.

Extra ondersteuning
“Via de thuiszorg werd ik gestimuleerd om meer ondersteuning te zoeken, ook in de zorg voor Daniel”, vertelt Anne. “Omdat mijn ogen niet goed meer functioneren, kijk ik op een bepaalde manier om toch iéts te zien. In feite ben ik de hele dag aan het ‘compenseren’, en dat kost ontzettend veel energie. Hierdoor ben ik aan het einde van de dag vaak uitgeput. Het is voor mij nog steeds niet gemakkelijk om te accepteren dat ik een beperking heb en hulp vragen vond ik een enorme stap. Toch heb ik uiteindelijk contact opgenomen met VTV. Omdat ik me realiseerde dat het beter zou zijn voor mezelf, en dus ook voor Daniel.”

Vertrouwd vanaf het eerste moment
Consulent Annemarie organiseerde daarom een kennismaking tussen Anne en vrijwilliger Roos. Dat klikte meteen en ook in praktisch opzicht was het een goede match; beide vrouwen wonen in Scheveningen. Hierdoor kan Daniel op de fiets gehaald of gebracht worden. Annes overbuurmeisje bleek bovendien op school te zitten bij de kinderen van Roos en zodoende kenden de kinderen elkaar al van een verjaardagsfeestje. “Het voelde vertrouwd vanaf het eerste moment”, vertelt Anne. “Na de eerste kennismaking ging Daniel samen met mij eerst een paar uurtjes wennen bij het gezin van Roos. Hij begon direct te spelen en voelde zich er duidelijk thuis.” Inmiddels is het voor Daniel al zo gewoon dat hij soms ook uit zichzelf vraagt of hij naar Roos mag. Anne ziet ook duidelijk welke meerwaarde het heeft. Niet alleen voor haarzelf (“ik kan op die dagen even bijtanken”), maar ook voor Daniel. “Ik zie dat het een positieve uitwerking op hem heeft. Het is zó goed voor zijn ontwikkeling. Hij praat veel meer, zijn woordenschat is enorm vooruitgegaan. Hij heeft het er enorm naar zijn zin.”

Belangeloos iets doen voor een ander
Voor Roos is het vanzelfsprekend dat ze Anne op deze manier ondersteunt, vertelt ze. “Ik ben van huis uit niet anders gewend. Mijn ouders doen nog steeds vrijwilligerswerk en vroeger paste mijn moeder altijd op andere kinderen, dus ook dat is voor mij heel gewoon.” Het was dan ook een logische stap dat ze vrijwilligerswerk ging doen na het afronden van haar vervolgopleiding verpleegkunde op verloskamers. “Ik had weer wat tijd over. Al zoekend in de vacaturebank van Den Haag Doet kwam ik bij VTV terecht. Toen is het snel gegaan.” Ze ervaart het vrijwilligerswerk niet als een belasting, ook al is Roos zelf eveneens een alleenstaande moeder met twee kinderen én onregelmatige diensten in het ziekenhuis. “Daniel draait gewoon mee in het gezin. Het kost geen enkele moeite.” Voor haar eigen kinderen van 9 en 11 vindt Roos het waardevol dat Daniel wekelijks bij hen is. “Ze hebben geen jongere neefjes of nichtjes en op deze manier leren zij ook rekening te houden met een kleintje. Dat gaat goed, ze helpen hem, lezen hem boekjes voor, spelen met hem. Zij zijn écht dol op Daniel! Ik probeer ze op deze manier iets waardevols mee te geven: dat je iets kunt doen voor een ander, ook zonder daar betaald voor krijgen. Het hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn. Iets kleins, zoals wij het doen, kan ook.”

Anne vult met een blij gezicht aan. “Dat vind ik mooi Roos! Die ga ik van je kopiëren, dat wil ik mijn eigen kind ook meegeven.” Beide moeders zijn zichtbaar gelukkig met de manier waarop de ondersteuning geregeld is. (Bijna in koor) “Het is echt een verrijking voor iedereen!”