Gerry brengt de wereld bij me binnen

Gerry brengt de wereld bij me binnen


Vrijwilliger Gerry Smink gaat iedere twee weken op de koffie bij mevrouw Beekhuizen. Dit momentje samen, het één-op-één-contact, is iets waar mevrouw Beekhuizen zich erg op verheugt. “Gerry brengt de wereld bij me binnen”, vertelt ze. “Dat is zo belangrijk als je zelf niet meer makkelijk buiten de deur komt. Ik kom nog maar weinig onder de mensen.”

Samen koffie drinken
Als Gerry in de deuropening verschijnt, staat de koffie al klaar. Des te sneller kan het tweetal doen wat ze zo graag samen doen; praten. “We hebben het over van alles”, zegt mevrouw Beekhuizen. “Over het leven, over wat we op televisie hebben gezien. Alledaagse zaken. We hebben ook dingen gemeen. Zo hebben we allebei gewerkt en allebei een gezin.” Gerry knikt instemmend. “Ik vind het leuk als ze verhalen over vroeger vertelt. Het is zo boeiend om te horen wat ze allemaal heeft meegemaakt. Zo hard als ze heeft gewerkt in haar leven. Zo flink als ze was en is. Van haar hoor ik dingen die alleen een ouder iemand je kan vertellen. Dat vind ik heel waardevol en verdiept ook mijn eigen interesses.”

Vertrouwd gevoel
De twee zien elkaar eveneens bij Zonnebloemactiviteiten. “Daar ga ik nog wel naartoe”, vertelt mevrouw Beekhuizen. “Met mijn scootmobiel. Ook al voel ik me daar niet meer zo veilig op sinds ik bibberig ben. De Zonnebloem is te belangrijk voor me om te missen. Zelfs al kan ik mijn scootmobiel niet meer altijd recht sturen, ik ga erheen.” Je kent elkaar, legt ze de meerwaarde van de Zonnebloemactiviteiten uit. “En ook als je je niet goed voelt, is dat geen bezwaar. Dat vertrouwde gevoel heb ik bij Gerry ook. Als ik niet lekker in mijn vel zit, voelt ze dat meteen aan. Haar rust en haar belangstelling op zo’n moment betekenen heel veel voor me.”

Zoveel voldoening
Gerry is nog niet zo lang vrijwilliger bij de Zonnebloem, bekent ze. “Ik ben het vrijwilligerswerk ingerold door mijn man, die actief is bij de Zonnebloem. Ik dacht in eerste instantie: ik kijk het een half jaar aan. Maar het geeft me nu al zo veel voldoening dat ik het niet meer zou willen missen.” Mevrouw Beekhuizen klinkt dit als muziek in de oren. “Ik wil jou ook echt niet meer missen!”